Reklama

Nasz swiat - Polityka

Partia polityczna i znaczenie opinii publicznej.
Trudno sobie dzisiaj wyobrazić rzeczywistość polityczną bez partii politycznych. Nie trzeba wymieniać ich funkcji, aby zorientować się, że w ustrojach demokratycznych pełnią one niebagatelną rolę. Sama charakterystyka partii politycznych może nastręczać trudności lub prowadzić do co najmniej pojęciowego bałaganu, gdyż definicji jest mnóstwo, niezbędna jest więc udana selekcja w tym zakresie.

Partia jako organizacja
Według ustawy partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej. Te definicje wskazują na dwa kluczowe aspekty działalności partii politycznych. Po pierwsze, jest to zdobycie, a następnie utrzymanie władzy w wyborach – zarówno na szczeblu lokalnym, jak i centralnym.

Procesy wyborcze
Jest to więc taka grupa polityczna, która jest obecna w procesie wyborczym, jest zdolna wysunąć poprzez wybory kandydatów na stanowiska publiczne. Poza tym partia polityczna to organizacja, która uczestniczy w procesie wyborczym, czyli bezpośrednio w selekcji kandydatów zasiadających w ciałach legislacyjnych, a również pośrednio kandydatów zajmujących później stanowiska w ciałach wykonawczych, i w ten sposób daje wyraz dążeniu do zdobycia lub utrzymania władzy państwowej.

Funkcje współczesnych partii
Po drugie, partie rekrutują, wysuwają swoich przedstawicieli na obieralne miejsca we władzy ustawodawczej i wykonawczej, a często w szeroko rozumianej administracji. Funkcje współczesnych partii w systemie politycznym: wychowawcza – kształtuje opinię społeczną, propagując programy partyjne, promując postawy obywatelskie;
wyborcza – buduje program polityczny, selekcjonuje kandydatów i rywalizuje w wyborach; rządzenia – realizowana jest przez partię, która wygrała wybory. Obsadza ona samodzielnie lub w koalicji z innymi partiami główne stanowisko w państwie. Natomiast partie, które wybory przegrały i nie weszły w skład koalicji, przechodzą do tzw. opozycji politycznej.

Wybór partii
Wybór partii przez polityka może okazać się kluczową decyzją, która wpłynie na to, czy będzie on mógł ponownie pojawić się na scenie politycznej. Dlatego największe zainteresowanie członkostwem w partiach politycznych odnotowuje się zawsze w okresie przedwyborczym i to w stosunku do tych ugrupowań, które zajmują najwyższe lokaty w prognozach wyborczych. Politycy startują więc albo z listy wyborczej partii o uznanej marce, mającej duże szanse na zwycięstwo, albo wychodzą z pomysłem tworzenia nowej partii lub komitetu wyborczego.

Segregacja czynnikowa
Partie można również posegregować pod względem czynników, które wyrażają mnogość zachowań wyborczych, deklaracji przyszłych zachowań i ocen, oraz postrzegania ich elektoratów. W warunkach polskich wyróżniono cztery takie główne czynników: Czynnik uzasadnień- obejmuje uzasadnienia wyboru partii, na którą zostanie oddany głos, głównie są to uzasadnienia odwołujące się do wartości narodowych, Czynnik charakterystyk elektoratów – przede wszystkim w kategoriach tradycyjnych: religijny, wiejski, antykomunistyczny. Czynnik postkomunistyczny- obejmuje głosowanie lub zamiar głosowana na partie lewicowe, oraz odrzucenie głosowania na prawicę, Czynnik prawicowy – obejmuje odrzucenie lewicy, głosowanie na partie prawicowe.

Opinia publiczna jako kluczowy element
Tak wygląda podstawowa charakterystyka partii politycznych. W tym momencie należy zająć się zagadnieniami związanymi z tak zwaną opinią publiczną. Dlaczego ? Otóż partie funkcjonują w określonej rzeczywistości. Bardzo ważnym elementem związanym z działalnością każdej z nich jest opinia publiczna. To właśnie opinia publiczna jest bowiem adresatem sygnałów, wiadomości wysyłanych przez polityków, czy partie polityczne.

Przeróbka
Kreacja wizerunku politycznego bardziej jednak przypomina „tuning” – dodaje mocy, nadaje sylwetce styl i zwiększa osiągi. Przede wszystkim wymaga pomysłu na zindywidualizowanie konkretnej postaci, podkreślenie jej najlepszych cech i zaprezentowania jako osobowości. Trzeba jednak przy tym pamiętać, że polityk jak kompozyt, powinien łączyć cechy różnych ludzi. Każdy lider musi mieć jakiś punkt odniesienia, a więc być naśladowcą. Dlatego należy umiejętnie dobierać wzory osobowe mogące służyć jako przykład. Nabierając charyzmy, stając się takim, jak inni, godni naśladownictwa, na zawsze już przestaje się być tym, kim się było.

Skuteczność lidera
Skuteczny polityk musi posiadać cechy lidera – mieć zdolność do motywowania ludzi i bycia asertywnym wtedy, kiedy sytuacja tego wymaga. Musi znajdować sposoby na zauważenie jego wartości, zaistnienie w świadomości otoczenia i pozyskanie poparcia. W przypadku kreacji wizerunku politycznego koniecznie należy zwrócić uwagę na zdolność do utożsamiania się z osobami reprezentowanymi. Nie wykazując empatii, nawet najlepiej wykształcony i pracowity polityk nie uzyska sympatii i szerszego poparcia.

Brak empatii
„Balcerowicz nie empatyzuje z ludźmi. Nie rozmawia z nimi, tylko naucza albo wygłasza swoje kwestie. Myślę, że nie potrafi słuchać. A słuchanie ludzi, stwarzanie wrażenia, że się ich słucha, jest bardzo ważne” – scharakteryzował tego kontrowersyjnego polityka psychiatra i psychoterapeuta Krzysztof Jedliński. Ale nawet posiadanie charyzmy i umiejętności politycznego myślenia musi być wsparte działaniami w zakresie wywierania wpływu i manipulowania wrażeniem. Mark Leary wyróżnia następujące, powszechnie stosowane, techniki autoprezentacyjne,

Elementu alutoprezencji
Opisywanie siebie w taki sposób, aby wywrzeć na innych pożądane wrażenie. Wyrażanie postaw sugerujących, że dana jednostka ma takie, a nie inne cechy. Publiczne atrybucje – wyjaśnianie własnego zachowania w sposób zgodny z danym wizerunkiem społecznym. Pamięciowe manipulacje – polegające na rzeczywistym lub udawanym zapamiętywaniu lub zapominaniu pewnych informacji. Zachowania niewerbalne – wyraz twarzy, gesty, przyjmowana pozycja oraz sposób poruszania się. Kontakty społeczne – publiczne manifestowanie związków z pewnymi osobami i odcinanie się od innych. Konformizm i uleganie – zachowanie się zgodnie ze społecznymi normami albo preferencjami innych ludzi. Elementy otoczenia – wykorzystanie dekoracji, rekwizytów i oświetlenia w celu manipulacji wrażeniem.

Szablon polityka
Jeden ze znanych francuskich politologów - Philippe Braud w swej książce „Rozkosze demokracji” przedstawił uniwersalny szablon, przydatny praktycznie wszystkim politykom, decydującym się na udział w wyborach. W sposób kpiący przedstawił w nim standardowe manipulacje wrażeniem związane z typowymi cechami kandydatów. Warto je poznać, by w zestawieniu z podanymi wcześniej informacjami, zastanowić się nad własnymi możliwościami.

Kryminologia w polityce
Treść rubryki „punkty do podkreślenia” jest przykładem, że kandydaci, aby otrzymać mandat, powinni wprost wyłazić ze skóry... i przywdziewać nową. Chcąc być politykiem, nie wystarczy być sobą. „Z każdego produktu można zrobić Niepowtarzalną Ofertę Handlową” – jak już wspomniałem. Podobnie jest z politykami. I jeszcze jedno. Wiktymolodzy, czyli kryminolodzy zajmujący się ofiarami przestępstw twierdzą, że na fakt zaistnienia przestępstwa wpływ mają trzy czynniki.

Nieodpowiedni czas i miejsce
Ofiara znalazła się w nieodpowiednim miejscu, o nieodpowiedniej porze, w nieodpowiednim towarzystwie. W kreacji wizerunku polityka sprawę należy do sprawy podejść w sposób nieco odmienny, choć jest pewna zauważalna zbieżność. Otóż by odnosić sukcesy, należy pojawiać się w odpowiednich miejscach, o odpowiedniej porze i w odpowiednim towarzystwie. Samo w sobie to oczywiście nie wystarczy – niezbędna jest jeszcze oczywiście zdolność do skutecznej autoprezentacji.

Ciekawe linki:

crystal symphony, projekty garaży, Mieszkania w zawadach, anonse matrymonialne, kancelaria adwokacka łódź

Menu

• Nietypowe zmiany
• Poczucie obowiązku
• Praca w spadku
• Firma w spadku
• Pomoc
• Polityka
• Kampania wyborcza
• Partnerzy:
• Inne
• Kultury

Reklama