Reklama

Nasz swiat - Kampania wyborcza

Strategie kampanii wyborczej.
Zasady prowadzenia kampanii (w szczególności sposób rywalizacji z kontrkandydatami i postępowanie środków masowego przekazu) oraz jej finansowania określone są przepisami prawa wyborczego. Kampania wyborcza obejmuje prowadzenie agitacji wyborczej na rzecz partii, koalicji, oraz obywatelskich komitetów wyborczych. Zabronione jest organizowanie spotkań wyborczych na terenie jednostek wojskowych i skoszarowanych jednostek policyjnych oraz szkół podstawowych i gimnazjów (wobec uczniów nie posiadających prawa głosowania).

Miejsca do kampanii
Kampania wyborcza może z kolei być prowadzona w zakładach pracy i instytucjach publicznych, o ile nie zakłóca ich normalnego funkcjonowania. W trakcie ostatnich 24 godzin przed dniem wyborów nie wolno prowadzić agitacji wyborczej ani też publikować badań opinii publicznej. W kampanii wyborczej obowiązują określone reguły rywalizacji politycznej. Szczególne znaczenie ma przepis art.91 ordynacji wyborczej, przewidujący przyspieszone postępowanie przed sądem, w przypadku podania w trakcie kampanii wyborczej nieprawdziwej informacji o kontrkandydacie.

Podstawowe aspekty kampanii wyborczych.
Pokrzywdzony może domagać się zakazu rozpowszechniania takich informacji, przepadku materiałów wyborczych zawierających takie informacje, nakazania publikacji odpowiedzi na stwierdzenie naruszające dobra osobiste, oraz nakazania przeprosin. Postępowanie, które musi się zakończyć w ciągu 24 godzin prowadzi sąd okręgowy. W drugiej części tego rozdziału należy przybliżyć kilka zasadniczych kwestii związanych z systemem i sposobem przeprowadzania kampanii wyborczej.

Sztab wyborczy
Sposoby te są charakterystyczne dla każdej kampanii. Pierwszą, wręcz podstawową kwestią występującą w każdej kampanii jest fakt powołania sztabu wyborczego. Ów sztab to kolegialny organ, powoływany przez kierownictwo partii politycznych i organizacji społecznych, a także samych kandydatów w wyborach parlamentarnych i samorządowych oraz prezydenckich. Istnieją zasadniczo obok komitetów wyborczych lub stanowią ich część składową. Głównym zadaniem sztabów wyborczych jest przygotowanie i przeprowadzenie kampanii wyborczej swojej partii lub organizacji, koordynowanie różnorakich przedsięwzięć zamierzających do sprzedaży swego politycznego towaru (kolejne odniesienie do działań promocyjnych przedsiębiorstw).

Składnia
Sztab wyborczy składa się z kilku lub kilkunastu osób o określonych kwalifikacjach i specjalnościach. Typowy sztab składa się z szefa sztabu, jego zastępców, doradców z różnych dziedzin życia, specjalistów od konkretnych przedsięwzięć podejmowanych w ramach kampanii wyborczej, organizatorów różnych imprez przedwyborczych, specjalistów public relations, rzeczników prasowych, innych osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie powierzonych im indywidualnych zadań.

Własny harmonogram
Sztab opracowuje program własnych przedsięwzięć oraz harmonogram działalności. Do jego głównych zadań należy : pozyskiwanie funduszy na finansowanie kampanii wyborczej, poszukiwanie sponsorów swojej partii lub organizacji, utrzymywanie kontaktów z mediami oraz wykorzystywanie telewizji, prasy, radia na rzecz swojej partii lub organizacji i jej kandydatów, organizowanie spotkań kandydatów z wyborcami i ocenianie działalności konkurencyjnych sił politycznych.

Medialnie
Kolejną, bardzo ważną i interesującą kwestią, jest sposób i uregulowania dotyczące kampanii wyborczej w mediach. Oto główne uwarunkowania dotyczące tej kwestii. Zacznijmy od mediów publicznych. Ustawodawstwo medialne w Polsce przewiduje dostęp do publicznych środków przekazu dla polityków bez względu na opcję polityczną, ubiegających się o mandat posła lub senatora. Kampania wyborcza dotyczy zarówno wyborów prezydenckich, jak i wyborów do Parlamentu Europejskiego.

Gdzie się reklamować
Zarówno w mediach komercyjnych, jak i mediach publicznych komitety wyborcze mogą wykupywać płatny czas antenowy i poświęcać go na reklamę swoich kandydatów na tych samych zasadach co komercyjni zleceniodawcy reklam. Teraz chciałbym w krótki sposób scharakteryzować zasady finansowania kampanii wyborczej. W Polsce jest to jawne. Komitet Wyborczy partii politycznej musi zdać sprawozdanie przed Państwową Komisją Wyborczą. Pieniądze przeznaczone na płatne ogłoszenia wyborcze w prasie oraz radiofonii i telewizji (zarówno prywatnej, jak i publicznej) nie mogą przekraczać 80% wydatków Komitetu Wyborczego. Ogłoszenia wyborcze realizowane na potrzeby bezpłatnych bloków wyborczych w ramach publicznej radiofonii i telewizji są realizowane na koszt ośrodków publicznej radiofonii i telewizji.

Równouprawnienie
Równe prawo do bezpłatnych bloków wyborczych na antenie programów: pierwszego, drugiego i trzeciego Polskiego Radia oraz w Polskim Radiu BIS, a także na antenie programu pierwszego i drugiego Telewizji Polskiej, w rozszczepieniu lokalnym TVP3 Regionalnej, oraz w audycjach jednostek lokalnych radiofonii publicznej, mają wszyscy kandydaci i opcje polityczne. Niedozwolona jest kampania wyborcza na 24 godziny przed wyborami i podczas ich trwania, w czasie tzw. ciszy przedwyborczej. Ustawowo określony jest także powszechny dostęp polityków i partii politycznych do stałych programów publicystycznych mediów publicznych. Taki dostęp obowiązuje przez cały rok bez względu na kalendarz wyborczy.

Towar polityczny
Aby nawiązać bezpośrednio do tematu pracy, należy stwierdzić, iż siły polityczne wytwarzają nic innego, jak towar polityczny, przeznaczony na rynek polityczny jako oferta skierowana do nabywcy, głównie wyborcy. Towar polityczny składa się z trzech zasadniczych części : określonej ideologii lub doktryny politycznej, programu wyborczego (w różnych postaciach i formach), polityków ubiegających się o różne urzędy będące przedmiotem wyborów.

Spójna całość
Jakkolwiek wszystkie te ogniwa tworzą jednolity produkt przeznaczony na rynek polityczny, to ogniwem najbardziej eksponowanym jest człowiek – polityk ubiegający się o władzę. Wynika to stąd, że nabywca towaru, czyli wyborca ma do czynienia przede wszystkim z kandydatami na posła, senatora, radnego, czy prezydenta, oddaje na nich swój głos bądź ignorując ich, nie przystępuje do właściwej (końcowej) transakcji na rynku politycznym.

Działy polityczne
Oczywiście musimy tutaj zauważyć, iż dotyczy to w nieco większym stopniu codziennych działań partii - w samej kampanii wyborczej ma to nieco inny charakter – tutaj partie proponują niejako następującą transakcję : oferujemy wam program wyborczy oraz kandydatów jako waszych przyszłych reprezentantów w zamian za wyrażenie zgody na sprawowanie przez nich władzy w woli i imieniu wyborców.

Wyborcza kiełbasa
I na koniec o sprawie na pozór mniej ważnej i nieco humorystycznej, a mianowicie o wyborczej ...kiełbasie. Ale mniej poważne jest to tylko na pozór. W czasie każdej kampanii nawet najbardziej poważni politycy są twórcami tego zjawiska politycznego związanego z wyborami. Ogólnie rzecz ujmując, kiełbasa wyborcza oznacza obietnice, zobowiązania, przyrzeczenia uwzględnienia interesów, potrzeb, dążeń i aspiracji życiowych nabywców politycznego towaru, czyli „pakiet wartości” materialnych i osobistych wobec tych, którzy zdecydują się nabyć określony towar polityczny.

Honorarium
W bardziej ścisłym znaczeniu kiełbasa wyborcza oznacza dążenie do zdobycia nabywców politycznego towaru za określone „honorarium”, przeważnie pieniężne lub w postaci konkretnych „prezentów”. Mówienie do tłumów wymaga znajomości zasad i języka reklamy, która nie tyle sprzedaje sam towar, co wyobrażenie korzyści z jego posiadania. Mówca powinien umieć także wykorzystać wyrazistość podziałów, łatwość akceptacji wątków antagonizujących i konfrontacyjnych, a zwłaszcza poczucie sprawiedliwości.
Odcięcie od niepotrzebnego
Musi umieć werbalnie „wyciąć” z tłumu ludzi, którzy są przeciwni jego poglądom, przeciągnąć nieformalnych liderów opinii publicznej na swoją stronę lub ich izolować, a nawet ośmieszyć. Niestety, choć każdy wie, że sztuki oratorskiej, erystyki i technik wywierania skutecznego wpływu można się nauczyć, wciąż jeszcze niewielu polityków podnosi swoje kwalifikacje w tym zakresie. Niewielu także wie, jak profesjonalnie przygotować wystąpienie publiczne.

Kampania negatywna.
Jest to dość specyficzny rodzaj prowadzenia kampanii wyborczej, godny najwyższego potępienia i karania. Dlaczego ? Otóż o ile można się zgodzić na prezentowanie niegodnych, złych i dyskwalifikujących faktów z życia kandydata przy założeniu, iż są to rzeczy i fakty w 100 procentach prawdziwe, to nie może być zgody na prowadzenie kampanii negatywnej w taki sposób, jak to się dzieje w Polsce, czyli bez dowodów, bazując na pomówieniach, a takie „afery” jak „Dziadek w Wehrmachcie”, czy „Sprawy Jaruckiej” są najlepszym przykładem na to, że kampania negatywna jest prowadzona w Polsce w sposób urągający wszelkim normom moralnym.

Główne założenia praktyk
Dlaczego więc przedstawienie tego zjawiska w formie bardziej rozbudowanej jest konieczne? Otóż nie da się ukryć, iż wybory przynajmniej od tych prezydenckich z 2000 roku w Polsce, zaczęły obfitować w coraz więcej przypadków stosowania właśnie takich niecnych praktyk w walce z kontrkandydatami. Należy więc pokrótce wyjaśnić, na czym polegają główne założenia tych praktyk oraz przeanalizować najgłośniejsze przypadki z ostatnich wyborów, aby zaobserwować, czy takie postępowanie przynosi skutek pożądany przez pomysłodawców oraz jak radzą sobie z tym osoby zaatakowane przez czarny PR.

Black Public Relations
Otóż Czarny PR (potocznie czarny pijar od czytanego niestarannie z angielska skrótu wyrazów public relations ", antyreklama, negatywna kampania wyborcza) - oznacza system metod, działań bądź posunięć propagandowych prowadzących do zdyskredytowania przeciwnika (zwykle polityka lub firmy) w oczach opinii publicznej celem przejęcia jej przychylności (zwykle klientów lub elektoratu). Aby tego dokonać stosuje się m.in. przecieki prasowe (prawdziwe lub prawdopodobne), które przedstawiają przeciwnika w niekorzystnym świetle.

Negatywna kampania wyborcza
Skuteczność powyższych metod jest dyskusyjna, a wykorzystywanie ich ryzykowne: ujawnienie, że dany podmiot inspiruje Czarny PR, zwykle przynosi spadek odsetka przychylnych opinii. Wiąże się to bowiem z odbiorem społecznym Czarnego PR, jako działania na granicy etyki. Negatywna kampania wyborcza określana jest również nieco jako kontrkampania, czyli wykorzystywanie wielu przedsięwzięć i działań na rynku politycznym przeciw najgroźniejszemu konkurentowi politycznemu uczestniczącemu w walce o władzę.

Określony start
Jest to pojęcie (i określenie) bardziej publicystyczne niż naukowe, teoretycy marketingu politycznego nie używają tego pojęcia, zgodnie bowiem z zasadami, kategoriami i procedurami warunkującymi funkcjonowanie rynku politycznego, każdy z jego uczestników pragnący sprzedać swój towar polityczny posiada jednakowe (zwłaszcza w świetle unormowań prawnych) warunki i możliwości startu o pozyskanie nabywców politycznego towaru.

Standardy moralne
W tym sensie „negatywność” może być oceniana po prostu jako odzwierciedlenie konkurencyjności mającej miejsce na rynku politycznym, ale moim zdaniem jednak normy i standardy moralne nie pozwalają moim zdaniem na tak łatwe usprawiedliwienie tego rodzaju działalności wobec politycznych przeciwników. Oto najgłośniejsze przypadki stosowania tych działań w ostatnich kampaniach wyborczych. W wyborach 2000 roku celem ataku stał się ubiegający się o reelekcję Aleksander Kwaśniewski. Jakie wydarzenia „wywołała” i przypomniała konkurencja polityczna.?

Incydent w Charkowie
Podczas oficjalnej wizyty Kwaśniewskiego na Ukrainie w związku z uroczystościami w miejscach kaźni polskich oficerów podczas wojny, Kwaśniewski nie mógł zachować równowagi, co zarejestrowały kamery TV. U osób obserwujących to zdarzenie tak chwiejąca się postać prezydenta, jak i wyraz jego twarzy nie pozostawiały wątpliwości, że jest to skutek nadużycia alkoholu; takie też doniesienia ukazały się w prasie. Oficjalne wypowiedzi urzędników prezydenckich (w tym Ryszarda Kalisza) dementowały tę wiadomość. Tę nie ulegającą wątpliwości, widoczną na filmach, niestabilną postawę Kwaśniewskiego tłumaczono wówczas "urazem goleni prawej", choć nigdy przedtem, ani nigdy potem prezydent na takie dolegliwości się nie skarżył. Pod koniec swojej kadencji Aleksander Kwaśniewski publicznie przyznał, że nadużył wówczas alkoholu.

Ciekawe linki:

Zaproszenia ślubne, reklama w google, meble biurowe Warszawa, edi, podrywanie, opalanie natryskowe, rekuperacja zachodniopomorskie

Menu

• Nietypowe zmiany
• Poczucie obowiązku
• Praca w spadku
• Firma w spadku
• Pomoc
• Polityka
• Kampania wyborcza
• Partnerzy:
• Inne
• Prl

Reklama